Podróż pociągiem bywa testem cierpliwości. Nie z powodu opóźnień czy braku miejsc, ale przez współpasażerów, którzy najwyraźniej uznali wagon za przedłużenie własnego salonu. Nogi na siedzeniach, głośne rozmowy telefoniczne i plecaki okupujące wolne miejsca to dziś niemal klasyka gatunku.Widok butów opartych o tapicerkę, po której za chwilę usiądzie ktoś inny, nikogo już nie dziwi — ale wciąż irytuje. Do tego rozmowy telefoniczne prowadzone na cały głos, często z trybem głośnomówiącym, jakby cały wagon koniecznie musiał poznać szczegóły prywatnych spraw. A gdy wreszcie pojawia się wolne miejsce, okazuje się, że jest już „zajęte” przez plecak, torbę albo kurtkę, które najwyraźniej też kupiły bilet. Problem nie leży w braku zasad — te są jasne — lecz w braku empatii. Pociąg to przestrzeń wspólna, a nie prywatna strefa komfortu. Odrobina kultury, ciszej prowadzona rozmowa i zdjęcie plecaka z siedzenia potrafią sprawić, że podróż stanie się znośniejsza dla wszystkich. To drobiazgi, które nic nie kosztują, a robią ogromną różnicę.